ആർത്തവചക്രം നിലച്ച സ്ത്രീകളുടെ ശ്രദ്ധക്ക്

കഴിഞ്ഞ ബ്ലോഗിൽ ഞാൻ ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞിരുന്നു. അതായത്, 'ഭർത്താവ് പരസ്ത്രീഗമനം നടത്തരുതെന്ന് ഏതെങ്കിലും ഭാര്യ ശഠിച്ചാൽ അവർ ഭർത്താവിനെയും അങ്ങേരുടെ ആവശ്യങ്ങളെയും  'അറിഞ്ഞ്' സ്നേഹിക്കുന്നില്ല എന്നാണർത്ഥം' എന്ന്‌.

പക്ഷെ ഇതു പറയുമ്പോൾ, ഭർത്താക്കൻമാർക്ക് ഭാര്യമാരോട് സ്നേഹമില്ലാഞ്ഞിട്ടാണ് മറ്റു സ്ത്രീകളെ തേടി പോകുന്നതെന്ന് കരുതരുത്. ഭാര്യയോട്‌ ഭർത്താവിന് അപ്പോഴും സ്നേഹമുണ്ട്.

സ്ത്രീകൾ എല്ലാം അടിസ്ഥാനപരമായി ഒന്നാണെങ്കിലും, അതുപോലെ തന്നെ വ്യത്യസ്തവും ആണ്. വലിപ്പം കൊണ്ടും, നിറം കൊണ്ടും, ആകാരവടിവ് കൊണ്ടും അങ്ങിനെ ഒരു പാട് കാര്യങ്ങൾ കൊണ്ട് വ്യത്യസ്തരാണ്. ശരിക്ക് പറഞ്ഞാൽ ഓരോ സ്ത്രീയും (പുരുഷനും) UNIQUE ആണ്.

അപ്പോൾ വർഷങ്ങളോളം കണ്ട സ്വന്തം ഭാര്യയുടെ ശരീരത്തെക്കാളും (അതെത്ര സുന്ദരമായാലും), അയൽക്കാരി സ്ത്രീയുടെ ഇതുവരെയും കാണാത്ത (അതെത്ര അസുന്ദരം ആയാലും) ശരീരത്തിൽ താല്പര്യം തോന്നുന്നതിൽ തെറ്റ് കണ്ടിട്ട് കാര്യമില്ല.

അങ്ങിനെ വരുമ്പോൾ, തടിച്ച ശരീരമുള്ള ഭാര്യ ഉള്ളവൻ, അയൽക്കാരിയുടെ മെലിഞ്ഞ ശരീരത്തിൽ ഭ്രമിക്കും. അപ്പോൾ അയൽക്കാരൻ തടിച്ച അയൽക്കാരിയെയും സ്വപ്നം കണ്ടിരിക്കുക ആയിരിക്കും.

അങ്ങിനെ വിചാരിക്കുമ്പോഴും, ഇനി അങ്ങിനെ ബന്ധപ്പെട്ടാൽ പോലും, സ്വന്തം ഭാര്യയോടുള്ള സ്നേഹം കുറയുന്നില്ല. അതേ സമയം ഭാര്യ എതിർത്താൽ സ്നേഹക്കുറവ് സംഭവിക്കുമെന്നു ഉറപ്പാണ് താനും.

ഇതു പുരുഷന് മാത്രമല്ല, സ്ത്രീകൾക്കും ബാധകം ആണ്. അതിൻറെ തീവ്രത വ്യത്യാസപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നുമാത്രം.

അപ്പോൾ ലൈംഗികബന്ധത്തെ വിവാഹവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നതാണ് പ്രശ്നം.

ഞാൻ പറയുന്നത്, ആർത്തവചക്രം നിലച്ച സ്ത്രീകൾ വിരക്തിയിൽ ജീവിക്കാതെ, അതുപോലെ ഭർത്താവ് തന്നെ പരിഗണിക്കുന്നില്ല എന്ന് ചിന്തിച്ചിരിക്കാതെ, താല്പര്യം ഉള്ളിടത്തോളം കാലം അവർക്ക് താല്പര്യം ഉള്ള ആരുമായും ലൈംഗിക ബന്ധത്തിൽ ഏർപ്പെട്ട് ശിഷ്ടകാലം ആസ്വദിച്ചു ജീവിക്കണം എന്നാണ്.

ഒരിക്കലും ഗർഭം ധരിക്കില്ല എന്നതിനാൽ, ഒരു തരത്തിലുള്ള ഭയവും ഇല്ലാതെ അത് ആസ്വദിക്കാൻ പറ്റും.

ഭർത്താവൊഴികെ മറ്റാർക്കും, അവർ സുന്ദരിയായ സ്ത്രീ ആയിരിക്കും. അതിനാൽ ഒരിക്കലും പുതുമ നശിക്കാതെ, വിരക്തി അനുഭവപ്പെടാതെ കരുത്തുള്ള ജീവിതം നയിക്കാൻ അത് സഹായിക്കും.

ഇതു വായിച്ചിട്ട് എന്നെ തെറി വിളിക്കുന്നതിനു പകരം, ഇതു കൊണ്ടുള്ള ഗുണങ്ങൾ എന്തെന്ന് ആദ്യം മനസ്സിലാക്കണം.

(1) ലൈംഗികബന്ധം ഒരുത്തമ വ്യായാമം ആണ്. പുരുഷന്മാർ ശരീരത്തിൽ കൂടി കൈകൾ ഓടിക്കുമ്പോൾ അത് ശരീരത്തിന് മസ്സാജ് കിട്ടുന്നതിന് സമമാണ്. അത് ശരീരത്തിൽ രക്ത ഓട്ടം വർദ്ധിപ്പിക്കും. അങ്ങിനെ ശരീരം നല്ല പ്രസരിപ്പോടെ ഇരിക്കുകയും ശരീരം അനങ്ങാതെ ഇരുന്നുണ്ടാകുന്ന ഒരുപാട് രോഗങ്ങളിൽ നിന്നും, അതുപോലെ വാർധക്യസഹജമായ പല രോഗങ്ങളിൽ നിന്നും മുക്തമാവുകയും ചെയ്യും.

(2) ലൈംഗികമായി ഒരിക്കലും തൃപ്തി വരാതെ ജീവിക്കുന്നതിൽ നിന്നും പുരുഷന്മാർക്ക് മോചനം ലഭിക്കും. പുരുഷൻ സ്ത്രീകളെ തേടി പോകുന്നതിനു പകരം, പുരുഷനെ സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം സമീപിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം സ്ത്രീകൾക്ക് ലഭിച്ചാൽ അതിൽപ്പരം സ്ത്രീകൾക്ക് സന്തോഷിക്കാൻ എന്താണുള്ളത്?

(3) വളർന്നു വരുന്ന ആണ്‍കുട്ടികൾ ഇതൊക്കെ കാണാനുള്ള ആർത്തിയിൽ, വികലചിന്തകളും സ്വപ്നങ്ങളുമായി വേലി ചാടി നടക്കുന്നത് (ഇങ്ങനെ എന്തെങ്കിലും നടക്കാത്ത ഏതെങ്കിലും കുടുംബം ഉണ്ടോ?) ഒഴിവാക്കാൻ പറ്റും. എൻറെ ശരീരം ഒന്ന് ഉഴിഞ്ഞു താടാ എന്ന് ഏതെങ്കിലും സ്ത്രീ പറഞ്ഞാൽ, അവർ അത് സന്തോഷത്തോടെ ചെയ്യും. കുട്ടിക്കാലം മുതലേ അങ്ങിനെ ഒരു ജീവിത രീതി കണ്ടു വളർന്നാൽ, പുരുഷന്മാരുടെ വികലമായ സ്വപ്നജീവിതം മാറി, അവർ അവർക്ക് തന്നെയും, സ്ത്രീകൾക്കും, സമൂഹത്തിനും പ്രിയമുള്ളവരായി മാറും.

കുട്ടികൾ ഇങ്ങിനെ നേരായ രീതിയിൽ ലൈംഗികതയെക്കുറിച്ച് അറിയട്ടെ, അല്ലാതെ ഇന്ന് നടക്കുന്നതുപോലെ വികല ചിന്തകളുമായി നടക്കുന്നവരിൽ നിന്നുമല്ല. അത് മനസ്സിലാകണമെങ്കിൽ, ഇത് വായിക്കുന്നവർ അവരവോട് തന്നെ 'ഞാൻ എങ്ങിനെ ആണിതൊക്കെ അറിഞ്ഞത്?' എന്ന് ചോദിച്ചു നോക്കണം.

(4) സ്ത്രീകൾക്കും, പെണ്‍കുട്ടികൾക്കും ഏതു പാതിരാത്രിയിലും എവിടെയും ഭയപ്പാടില്ലാതെ നടക്കാൻ സാധിക്കും.

(5) ഏറ്റവും പ്രധാനമായി, പിഞ്ചുപൈതങ്ങൾക്കും അതുപോലെ കുട്ടികൾക്കും, അതാണായാലും പെണ്ണായാലും, ഒരു വിലക്കുകളും ഇല്ലാതെ തുമ്പികളെ പോലെ പാറി പറന്നു അവരുടെ കുട്ടിക്കാലം ആവോളം ആസ്വദിച്ചു ജീവിക്കാൻ സാധിക്കും. അങ്ങിനെ ഒരു ലോകത്ത് ആയിരുന്നു ഞാൻ എൻറെ കുട്ടിക്കാലം ചെലവിട്ടിരുന്നതെങ്കിൽ, അന്ന് ഏഴോഎട്ടോ മാത്രം പ്രായമുള്ള എൻറെ ആസനത്തിൽ ലിംഗം കടത്തി (നേരായ ലൈംഗിക ബന്ധം പാപമാണെന്നും, സംസ്ക്കാരത്തിന് നിരക്കാത്തതാണെന്നും പറഞ്ഞു നടക്കുന്ന കപട ലോകത്ത് വികൃത ചിന്തകളുമായി ജീവിച്ചിരുന്ന) ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ എന്നെ അബ്യൂസ് ചെയ്യില്ലായിരുന്നു. ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ അല്ല, അവനെ പ്രകൃതിക്ക് ഇണങ്ങിയ രീതിയിൽ ജീവിക്കാൻ അനുവദിക്കാതിരുന്ന ഇവിടുത്തെ കപടസംസ്ക്കാരം ആണ് മാറേണ്ടത്. അങ്ങിനെ കപട സംസ്ക്കാരം മാറുമ്പോൾ, അവന് അവൻ  ആഗ്രഹിച്ചു കിട്ടാതിരുന്ന യോനി കിട്ടുമ്പോൾ, എന്തിന് ഏഴു വയസ്സ് മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്ന എൻറെ ആസനത്തിൽ ലിംഗം കടത്തണം?

ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ സംസ്ക്കാരം ഇല്ലാത്തവൻ ആയിരുന്നു എന്ന് വിചാരിച്ചു മലർന്നു കിടന്നു തുപ്പരുത്, കാരണം ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ ഒരു പക്ഷെ നിങ്ങളുടെ അപ്പനോ, മകനോ, ഭർത്താവോ ഒക്കെ ആയിരുന്നിരിക്കും/ആയിരിക്കും.

(6) ഇനി ലൈംഗികമായി തീർത്തും താല്പര്യമില്ലാത്തെ വൃദ്ധകൾ ആയാൽ പോലും, ശരീരം നന്നായി ഒന്ന് ആരെങ്കിലും തിരുമ്മിയിരുന്നെങ്കിൽ എന്നാഗ്രഹിക്കാത്തവർ ഉണ്ടോ? അത് ഭർത്താക്കന്മാർ ചെയ്യാറുണ്ടോ? സാധ്യത വളരെ കുറവാണ്. 'അയ്യേ വൃത്തികേട്‌' എന്ന് ചിന്തിക്കാതെ, അതൊരു ആണ്‍കുട്ടിയോട് പറഞ്ഞാൽ അവൻ അത് സന്തോഷത്തോടെ ചെയ്യും എന്ന് മാത്രമല്ല, ഈ സ്ത്രീശരീരം എന്ന് പറയുന്നത് എന്തോ ഒരു വലിയ സംഭവം ആണെന്ന തരത്തിലുള്ള സ്വപ്‌നങ്ങൾ കണ്ടു നടക്കാതെ, ഇതൊക്കെ യഥാതഥമായി കണ്ടു, കരുത്തുള്ള മനസ്സും ചിന്തകളുമായി സ്ത്രീകളെയും, പെണ്‍കുട്ടികളെയും ഒക്കെ സ്നേഹത്തോടും, ബഹുമാനത്തോടും മാത്രം കണ്ട് വളരാനും, ജീവിക്കാനും അത് സഹായിക്കും.

ഇത്തരത്തിലുള്ള ഒരു മാറ്റം സ്ത്രീകളുടെ, പ്രത്യേകിച്ചും ആർത്തവചക്രം നിലച്ച സ്ത്രീകളുടെ ഭാഗത്ത്‌ നിന്നും ഉണ്ടായാൽ, അത് സ്ത്രീകൾക്കും, കുട്ടികൾക്കും ഒരു നിയമത്തിനും ഉറപ്പാക്കാൻ സാധിക്കാത്ത സുരക്ഷിതത്വം നൽകുവാൻ സഹായിക്കും. അത് ആണുങ്ങൾക്ക് (അത് നിങ്ങളുടെ അച്ഛനാകാം, സഹോദരനാകാം, ഭർത്താവ് ആകാം, മകൻ അങ്ങിനെ ആരുമാകാം) ആണുങ്ങളായി, പ്രകൃതിക്ക് ഇണങ്ങിയ രീതിയിൽ ജീവിക്കാൻ അവസരം ഒരുക്കുകയും ചെയ്യും.

എല്ലാവരുടെയും സന്തോഷത്തിനും, സുഖത്തിനും, നന്മക്കും, അങ്ങിനെ ഒരു മാറ്റം അനിവാര്യമാണ്.

മറക്കരുത്, സാമൂഹികപരിവർത്തനം നടത്താൻ സാധിക്കുന്നത് വ്യവസ്ഥിതിക്കോ, ഭരണകൂടത്തിണോ, കരുത്തരെന്നു സ്വയം ഭാവിക്കുന്ന ആണ്‍വർഗ്ഗത്തിനോ ഒന്നുമല്ല, മറിച്ച് സ്ത്രീകൾക്കാണ്.

പക്ഷെ സ്ത്രീയുടെ ആ കരുത്ത് അവർതന്നെ അറിഞ്ഞ് അതിനായി ശ്രമിക്കുകയാണോ വേണ്ടത്, അതോ ചുണ്ടിൽ ലിപ്ടിക്കും ഇട്ട് കോലം കെട്ടി  ആണുങ്ങളെ  ഭ്രമിപ്പിച്ചു നടന്നു അതാണ്‌ സ്ത്രീസ്വാതന്ത്ര്യം എന്നു പറയുകയും, പിന്നെ ആർത്തവചക്രം നിലച്ചും, വയസ്സും ഒക്കെയായി കഴിയുമ്പോൾ, വിരക്തിയിൽ എന്നെ ഒന്നിനും കൊള്ളില്ലല്ലോ എന്നു വിലപിച്ചും പഴിച്ചും ചത്തു ജീവിക്കുകയാണോ വേണ്ടതെന്ന് ആണുങ്ങളല്ല, അത് നിങ്ങൾ സ്ത്രീകൾ തന്നെയാണ് തീരുമാനിക്കേണ്ടത്. എന്തായാലും, CHOICE IS YOURS.

MAY WISDOM PREVAIL.

ഒരു പെരുമഴക്കഥ: ഞാൻ അഥവാ കിടന്നുമുള്ളി

"കേരളത്തിൽ പരക്കെ കനത്ത മഴ, കോഴിക്കോട്, കണ്ണൂർ, കാസറഗോഡ് ജില്ലകളിലെ സ്കൂളുകൾക്ക് ഇന്ന് അവധി പ്രഖ്യാപിച്ചു" ഈ വാർത്ത കേട്ടപ്പോൾ, അങ്ങിനെ ഒരു വാർത്ത കേൾക്കാൻ കൊതിച്ചിരുന്ന കുട്ടിക്കാലത്തിൻറെ ഓർമ്മകൾ എന്നിൽ പെയ്തിറങ്ങി.

അങ്ങിനെ കൊതിക്കാൻ രണ്ടു കാരണങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒന്ന്, അന്നേ ദിവസം, എല്ലാ ദിവസവും മാഷുമ്മാരുടെ കൈയ്യിൽ നിന്നും ഉറപ്പായും കിട്ടുന്ന അടികൾ കൊള്ളേണ്ട. പിന്നെ ചൂണ്ട ഇടാൻ ഉള്ള അവസരവും.

തുള്ളിക്കൊരുകുടം പോലെ പെയ്യുന്ന കനത്ത മഴ. ഒന്ന് പെയ്തൊഴിഞ്ഞു എന്ന് തോന്നുമ്പോഴേയ്ക്കും അടുത്തതിൻറെ വരവായി.

കേരളമങ്ങോളമിങ്ങോളം കുളിരുന്ന കാലവർഷം.

വേനലിൽ ഒരു മഴക്കായി കാത്തുകാത്തിരിക്കുന്നവർ, പക്ഷെ കാലവർഷം കനക്കുമ്പോൾ, മെല്ലെമെല്ലെ  തുള്ളിതോരാത്ത ഈ മഴയെ വെറുക്കാൻ തുടങ്ങും.

ചോർന്നൊലിക്കുന്ന ഓലപ്പുരകളിൽ, ദേഹത്ത്  വെള്ളത്തുള്ളികൾ വീഴാതിരിക്കാൻ നനഞ്ഞ പുതപ്പിനടിയിൽ ചുരുണ്ടു കൂടുമ്പോൾ, ഈ നശിച്ച മഴ എങ്ങിനെയും ഒന്ന് നിന്നിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് ആഗ്രഹിക്കും.

അങ്ങിനെ സുഖവും, ദുഖവും നൽകുന്ന മഴ.

പക്ഷെ, മഴയ്ക്ക് മഴയുടേതായ സമയം ഉണ്ട്. അതാർക്കും സുഖമോ, ദുഖമോ നൽകുകയോ, ഇതൊന്നും അറിയുകയോ പോലും ചെയ്യുന്നില്ല.

അന്ന് ഞാൻ മെല്ലെ ചൂണ്ടയും എടുത്തു പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങി. നന്നായി ശരീരം നനഞ്ഞു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ആദ്യം തോന്നിയ കുളിര് മാറി.

ഒരു ചിരട്ടയിൽ കുറച്ചു മണ്ണിരകളെ പിടിച്ചു, എന്തോ തിരക്കുണ്ടെന്നതുപോലെ കലങ്ങിമറിഞ്ഞ് കലിതുള്ളി കരകവിഞ്ഞ് ഒഴുകുന്ന തോടിൻറെ തീരത്തുകൂടി ഞാൻ നടന്നു. ചിലപ്പോൾ ചെളിയിൽ കാലു താഴ്ന്നു കാലിൽ ചെളി നിറയും. പക്ഷെ അതു കാണാൻ പറ്റുന്നതിനു മുൻപുതന്നെ ആർത്തുല്ലസിച്ച് കുതിച്ചു ചാടുന്ന ഉറവകൾ എൻറെ കാലിനെ കഴുകും.

അതു കാണുമ്പോൾ, ഉറവകൾ പരസ്പരം മത്സരിക്കുകയാണെന്ന് തോന്നും.

അങ്ങിനെ ഞാൻ എന്നും ചൂണ്ട ഇടാറുള്ള തോടിൻറെ ഓരത്ത് നില്ക്കുന്ന മരത്തിൻറെ ചുവട്ടിൽ എത്തി നിന്നു. അതിനു താഴെ വേരുകൾ പടർന്നു ഒഴുക്ക് കുറഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ഒരു ഭാഗം ഉണ്ട്. വലിയ മീനുകളുടെ ഒരു ഇടത്താവളം ആണത്.

ചൂണ്ടയിൽ ഇര കോർത്ത്‌, അതു മെല്ലെ ഞാൻ വേരുകൾക്ക് ഇടയിലേയ്ക്ക് താഴ്ത്തി. വേരിന് ഇടയിൽ കുടുങ്ങി ചിലപ്പോഴൊക്കെ ചൂണ്ടനൂൽ പൊട്ടിപ്പോകാറുണ്ട്. എന്നാലും അവിടെയാണ് മീനിനെ കിട്ടാൻ ഏറ്റവും സാധ്യത ഉള്ളത്.

അധിക സമയം വേണ്ടിവന്നില്ല. ചൂണ്ട നൂൽ നന്നായി അനങ്ങുന്നു. പെട്ടെന്ന് ചൂണ്ടനൂൽ വേരുകൾക്ക് ഇടയിലേയ്ക്ക് നീങ്ങി. ഞാൻ പെട്ടെന്ന് വലിച്ചു. ചൂണ്ട മുകളിലേയ്ക്ക് വന്നതും, ഒരു വലിയ മുഷിയെ ഞാൻ മിന്നായം പോലെ കണ്ടു. പക്ഷെ പെട്ടെന്ന് അതു വെള്ളത്തിലേയ്ക്ക് തന്നെ വീണു.

അമ്പടാ, അവൻ എന്നെ ഇത്തവണ തോൽപിച്ചു എന്നു മാത്രമല്ല, ചൂണ്ടയിൽ കോർത്തിരുന്ന ഇരയും നഷ്ടപ്പെട്ടു. അതു അടുത്ത മണ്ണിരയുടെ മരണത്തിനുള്ള വിധിയെഴുത്തായിരുന്നു.

മണ്ണിരയെ ഞാൻ കൈയ്യിൽ എടുത്തപ്പോൾ, അതറിഞ്ഞോ, എൻറെ കൈ കൊണ്ട് ദാരുണമായി മരിക്കാനുള്ള സമയം ആയി എന്ന്‌! ചൂണ്ടയുടെ അഗ്രം വായിലൂടെ ഞാൻ ഉള്ളിലേയ്ക്ക് കടത്തിയപ്പോൾ, അതു ദാരുണമായി പിടഞ്ഞു. പക്ഷെ എന്നെ പറ്റിച്ചു കടന്ന മുഷി മാത്രമായിരുന്നു എൻറെ മനസ്സിലും ചിന്തകളിലും എല്ലാം.

അത്രയേ ഉള്ളൂ ഒരു ജീവൻറെ വില.

വീണ്ടും ഞാൻ ചൂണ്ട വേരുകൾക്ക് ഇടയിലേയ്ക്ക് താഴ്ത്തി.

അപ്പോഴേയ്ക്കും, മഴ ഒന്ന് ശമിച്ചിരുന്നു. മെല്ലെ വീശിയ കാറ്റിൽ ഇലകളിൽ തങ്ങി നിന്നിരുന്ന മഴത്തുള്ളികൾ എൻറെ മേലേയ്ക്കു പതിച്ചു. ഞാൻ വല്ലാതെ ഒന്ന് കുളിർന്നു.

ആ കുളിർമയിൽ, എനിക്ക് ശക്തമായ മൂത്രശങ്ക വന്നു.

ഓട്ടക്കിടയിലൂടെ തണുത്തു ചുരുണ്ട് ഒളിച്ചിരുന്ന പക്കി (കുട്ടികൾക്ക് ലിംഗമല്ല, പക്കിയാണുള്ളത്!)  പുറത്തേയ്ക്കിട്ട്, ഞാൻ നീട്ടി മൂത്രമൊഴിച്ചു. ചൂടുള്ള മൂത്രത്തിൽ നിന്നും ആവി ഉയരുന്നത് നോക്കി ഞാൻ നിന്നു.

അങ്ങിനെ ഏറ്റവും ഉല്ലസിച്ചു മൂത്രം ഒഴിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ആണ്, എൻറെ ദേഹത്ത് ഒരു നനവ്‌ എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടത്.

ഞാൻ ഞെട്ടി ഉണർന്നു. ഇന്നും ഞാൻ കിടക്കയിൽ മുള്ളിയിരിക്കുന്നു. അതും കുറച്ചു വല്ലതും ആണോ, മഴയുടെ സുഖം പറ്റി പുതപ്പും, നിക്കറും എല്ലാം നനച്ചു.

ആ നനവിൽ പിന്നെ ഉറക്കം വന്നില്ല.

മാത്രവുമൊ, എന്നെ പറ്റിച്ചു കടന്ന മുഷിയും, സ്കൂളിൽ ചെല്ലുമ്പോൾ കിട്ടാൻ പോകുന്ന അടികളും എന്നെ കൊഞ്ഞനം കുത്തുന്നത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി.

അപ്പോഴും പുറത്തു ശക്തമായ മഴ പെയ്യുന്നതിൻറെ താളാത്മകമായ ശബ്ദം കേൾക്കാമായിരുന്നു. എൻറെ മനസ്സിൻറെ നൊമ്പരങ്ങൾ അറിയാതെ അതു പെയ്തുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

വാൽക്കഷണം: പക്ഷെ എനിക്കിതൊരു പുത്തരി ഒന്നും അല്ലായിരുന്നു കേട്ടോ. ഞാൻ അങ്ങിനെ പലയിടത്തും നിന്നും ഇരുന്നും ദിവസവും ആസ്വദിച്ച് മൂത്രം ഒഴിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. പക്ഷെ ആ മൂത്രം വീണിരുന്നത്‌ എൻറെ കിടക്കയിൽ ആയിരുന്നു എന്നു മാത്രം. ചുമ്മാതാണോ, എനിക്ക് കിടന്നുമുള്ളി എന്നു പേര് വീണത്‌!

അതു ഞാൻ തന്നെ നിർത്തിയതിനു പിന്നിലും ഒരു രസകരമായ കാര്യം ഉണ്ട്. ഞാൻ പകൽ സമയങ്ങളിൽ മൂത്രം ഒഴിക്കുന്നത്തിനു മുൻപ് 'ഇതൊരു സ്വപ്നമല്ല, ഇതൊരു സ്വപ്നമല്ല' എന്നു ഉരുവിട്ട്, ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ നുള്ളും. അങ്ങിനെ ഞാൻ ഉറക്കത്തിൽ അല്ലെന്നു ഉറപ്പിക്കും. ക്രമേണ സ്വപ്നത്തിലും, ഞാൻ അങ്ങിനെ ഉരുവിട്ട് നുള്ളാൻ തുടങ്ങി. ആ നുള്ളേൽക്കുമ്പോൾ ഞാൻ സ്വപ്നത്തിൽ നിന്നും ഉണരും!! 

ഭാര്യമാരുടെ ശ്രദ്ധക്ക്

ഭർത്താവ് പരസ്ത്രീഗമനം നടത്തരുതെന്ന് ഏതെങ്കിലും ഭാര്യ ശഠിച്ചാൽ അവർ ഭർത്താവിനെയും അങ്ങേരുടെ ആവശ്യങ്ങളെയും  'അറിഞ്ഞ്' സ്നേഹിക്കുന്നില്ല എന്നാണർത്ഥം.

ഞാൻ എങ്ങിനെയാണ് ജീവിക്കേണ്ടത്?

എങ്ങിനെ ജീവിക്കണം എന്ന് 44 വർഷങ്ങൾ ജീവിച്ചിട്ടും എനിക്കറിയില്ല. അതെന്താ അങ്ങിനെ, എൻറെ അറിവില്ലായ്മ ആണോ?

വിവാഹം കഴിഞ്ഞു അൽപ ദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷം, ഞങ്ങൾ ജോലിസ്ഥലമായ ഡൽഹിക്ക് മടങ്ങി.

ഒരു ദിവസം ഞാൻ ജോലി കഴിഞ്ഞു മടങ്ങി വന്ന് ടിവിയിൽ ഒരു സിനിമയും കണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അവൾ അങ്ങോട്ടു വന്നു. സിനിമയിൽ നായകനും, നായികയും ഡാൻസ് കളിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, ടിവിയുടെ മുൻപിൽ നിന്ന് അവൾ ഡാൻസ് കളിക്കാൻ തുടങ്ങി.

എന്തിനു ഞാൻ കള്ളം പറയണം, ഇത്ര മോശമായി ഒരാൾ ഡാൻസ് കളിക്കുന്നത് ഞാൻ അതിനു മുൻപും, അതിനു ശേഷവും കണ്ടിട്ടില്ല. ഒന്നാമതു, മേദസ്സ് കയറി നടക്കാൻ പോലും വയ്യാത്ത ശരീരം, മെയ് വഴക്കം എന്നൊന്ന് ഏഴയലത്ത് പോലും പോയിട്ടില്ല. ഗർഭിണിയല്ലാതെ തന്നെ ഗർഭം തികഞ്ഞ മാതിരിയുള്ള വയർ. അതിനെല്ലാം ഉപരി ഡാൻസിൻറെ ഒരു സ്റ്റെപ് പോലും പഠിച്ചതിൻറെ ലക്ഷണം അതിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

എന്തിന്, അത്തരം ഒരു പ്രകടനം ഒരു കൊച്ചു കുട്ടി ചെയ്‌താൽ പോലും കാണുന്നവർ സഹതപിക്കുകയേ ഉള്ളു.

ഡാൻസ് കഴിഞ്ഞു എങ്ങിനെയുണ്ട് എന്ന മട്ടിൽ അവൾ എന്നെ ഒന്ന് നോക്കി.

എങ്ങിനെ പ്രതികരിക്കണം എന്നറിയാതെ ഞാൻ ഒന്ന് പകച്ചു. സത്യം പറഞ്ഞാൽ അതവളെ വിഷമിപ്പിക്കും. പറയാതിരുന്നാൽ, അത് കള്ളമാകും.

പെട്ടെന്നുണ്ടായ പകപ്പ് മാറിയപ്പോൾ, ഞാൻ അതിനെ മറ്റൊരു തരത്തിൽ ആണ് കണ്ടത്. അവളുടെ ഡാൻസ് നല്ലതോ ചീത്തയോ എന്നതിന് ഉപരി, എൻറെ മുൻപിൽ പൂർണ്ണ സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെ ഡാൻസ് കളിക്കാൻ അവൾ തയ്യാറാകുന്നു എന്നതിലുള്ള സന്തോഷം ആണ് എന്നിൽ ഉണ്ടായത്. എൻറെ മുൻപിൽ അല്ലാതെ മറ്റാരുടെ മുൻപിൽ ആണ് അവൾ ആ സ്വാതന്ത്ര്യം എടുക്കേണ്ടത്?

അതൊരു സുന്ദരമായ അനുഭവം ആയിരുന്നു. ആ അനുഭവം എന്നിൽ ബലപ്പെട്ടപ്പൊൽ, ഞാൻ അവളോട്‌ അവളുടെ പ്രകടനം നല്ലതോ ചീത്തയോ എന്ന് പറയാതെ, അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഒരു ഉമ്മ  കൊടുത്തു. അവൾ അതിഷ്ടപ്പെട്ടെന്ന രീതിയിൽ, അനങ്ങാതെ അങ്ങിനെ നിന്നു.

ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും സുന്ദരമായ മുഹൂർത്തങ്ങളിൽ ഒന്നായിരുന്നു അത്.

ഞാൻ പിന്നീടുള്ള ജീവിതത്തിലും അങ്ങിനെ തന്നെ ചെയ്തിരുന്നെങ്കിൽ, ഞങ്ങൾ ഇന്നും സന്തുഷ്ടമായ ഒരു കുടുംബ ജീവിതവുമായി മുൻപോട്ടു പോയേനെ. പക്ഷെ, ദൌർഭാഗ്യകരം എന്ന് പറയട്ടെ, അങ്ങിനെയല്ല പിന്നീട് സംഭവിച്ചത്.

ക്രമേണ അവൾ എന്നെ വട്ടൻ എന്ന് നാഴികക്ക് നാൽപതു വട്ടവും വിളിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഇപ്പോൾ, അവൾ എന്നെ പുറം കാലുകൊണ്ട് ചവിട്ടി, സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം കുഞ്ഞിനെയും എടുത്തു വേറെ പോയി താമസിക്കുന്നു.

അപ്പോൾ എനിക്കല്ലേ കുഴപ്പം? എനിക്ക് ശരിക്കും വട്ടില്ലേ?

ഈ കഥ ഇവിടെ അവസാനിപ്പിച്ചാൽ എൻറെ വട്ടു തന്നെയാണ് കുഴപ്പക്കാരൻ എന്ന് ഉറപ്പിക്കാം. പക്ഷെ കഥയങ്ങനെ അവസാനിപ്പിച്ചാൽ, ഒരു അപൂർണ്ണത അതിൽ ഞാൻ ദർശിക്കുന്നു, കാരണം ഞാൻ അവളുടെ ഒപ്പമുള്ള ജീവിതത്തിൽ അതിലും ഒരുപാട് കൂടുതൽ അനുഭവങ്ങളിലൂടെ കടന്നു പോയിട്ടുണ്ടെന്ന് മാത്രമല്ല, അവളെ ഒരുപാട് പഠിച്ചിട്ടുമുണ്ട്.

എന്ത് കൊണ്ടാണ് അവൾ എന്നെ വട്ടൻ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്‌? കാരണം എനിക്ക് വ്യക്തമായും അറിയാം.

അവൾ എൻറെ മുന്നിൽ ഡാൻസ് ചെയ്തപ്പോൾ, അതവൾ ചെയ്തത് എന്നെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ ആയിരുന്നില്ല. അതെൻറെ തോന്നൽ മാത്രം ആയിരുന്നു എന്ന് പിന്നീടുള്ള അവളുടെ ഓരോരോ ചെയ്തികളിൽ നിന്നും ആണ് എനിക്ക് മനസ്സിലായത്‌.

അവൾ ഡാൻസ് ചെയ്തത് അവൾ ഈ ലോകത്തുള്ള ഏറ്റവും നല്ല നർത്തകി ആണെന്നുന്ന വിചാരത്തിൽ ആയിരുന്നു.ഞാൻ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു ചുംബനം നൽകിയപ്പോൾ, അവളുടെ കഴിവിനെ ഞാൻ അംഗീകരിച്ചു എന്നുള്ള വിചാരത്തിൽ ആണ് അവൾ സന്തോഷിച്ചത്. അതിനർത്ഥം, ഞങ്ങളുടെ വിവാഹ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും സുന്ദരം എന്നു ഞാൻ കരുതുന്ന ആ മുഹൂർത്തം പോലും ഞങ്ങൾ പരസ്പരം അറിയാതെയുള്ള തെറ്റിദ്ധാരണമൂലം ഉണ്ടായതാണ്!

അന്ന് ഞാൻ അവളോട്‌ അവളുടെ നടനം അത്ര നന്നായില്ല എന്നു പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ, എനിക്ക് വട്ടാണെന്ന് അവൾ പറഞ്ഞേനെ.

അന്നത് അവളോട്‌ പറയേണ്ട ആവശ്യം ഇല്ലായിരുന്നു, കാരണം അത് ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഒരു സ്വകാര്യ മുഹൂർത്തം   ആയിരുന്നു, അതിനാൽ അവളുടെ കുറവിനെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി അതിലെ സൌന്ദര്യം ഇല്ലാതാക്കേണ്ട ആവശ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് ഇപ്പോഴും എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല.

പക്ഷെ വളർന്ന്, വിവാഹ ജീവിതത്തിൽ പ്രവേശിച്ച   ഒരു സ്ത്രീ, ഇത്തരം അറിവില്ലായ്മയും, പക്വത ഇല്ലായ്മയും, എല്ലായ്പ്പോഴും, അതും മറ്റുള്ളവരുടെ മുൻപിലും ആവർത്തിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നാൽ, എന്നിട്ട് അതെല്ലാം ഏറ്റവും ഉത്തമം എന്നു ഭാവിച്ചു പോന്നാൽ, ഒരു ഭർത്താവെന്ന നിലക്ക് എപ്പോഴും അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു ഉമ്മ കൊടുക്കണോ, അതോ അത്‌ അങ്ങിനെയല്ല എന്നു പറഞ്ഞു തിരുത്തണോ?

തിരുത്തുന്നതാണ് നല്ലത് എന്നാണു എനിക്ക് തോന്നുന്നത്, അങ്ങിനെയാണ് ശ്രമിച്ചിട്ടുള്ളതും. അതവളോടുള്ള നീരസം കൊണ്ടോ, വെറുപ്പ്‌ കൊണ്ടോ ഒന്നുമല്ല, മറിച്ച് അവൾ മറ്റുള്ളവരുടെ മുൻപിൽ പരിഹാസപാത്രം ആകാതിരിക്കാൻ ആണ്. അത്തരം പക്വത ഇല്ലായ്മ ഞങ്ങളുടെയും, മറ്റു പലരുടെയും ജീവിതത്തിൽ സാരമായ പ്രശ്നങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചപ്പോൾ, അത്‌ തിരുത്തേണ്ടത് അനിവാര്യം ആയിരുന്നു താനും.

 പക്ഷെ ഞാൻ എന്നൊക്കെ അതിനു ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ടോ അന്നൊക്കെ, ഞാൻ ഒന്ന് പറഞ്ഞു തീരുന്നതിനു മുൻപ് അവൾ പത്തു പറഞ്ഞിരിക്കും. ആ പത്തു പറഞ്ഞതിന് ശേഷം, പിന്നീട് എനിക്ക് വട്ടാണെന്ന് അവൾ ആവർത്തിക്കും. അതും സമയമോ, സ്ഥലമോ ഒന്നും നോക്കാതെ തന്നെ.

അവസാനം, മകളുടെ മുൻപിലും അവൾ ആവർത്തിക്കുന്നു. അതൊക്കെയും കേട്ട് മകളും ഒരിക്കൽ എന്നോട് ചോദിച്ചു, "പപ്പാ പപ്പക്ക് വട്ടാണോ?" എന്ന്.

സത്യം, എങ്ങിനെ ജീവിക്കണം എന്നു 44 വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും എനിക്കറിയില്ല.

ഞാൻ എങ്ങിനെയാണ് ജീവിക്കേണ്ടത്?

ആദരിച്ചില്ലെങ്കിലും വേണ്ട, പക്ഷെ ആക്ഷേപിക്കരുത് പ്ലീസ്

കഴിഞ്ഞ സംസ്ഥാന സ്കൂൾ കായിക മേളയുടെ അവസാന ദിവസം സമാപന ചടങ്ങുകൾ ഏറണാകുളത്ത്  നടക്കുമ്പോൾ ഞാൻ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

ചടങ്ങിൽ കെവി തോമസ്സും, അബ്ദുറബ്ബും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഏറ്റവും നന്നായി പ്രകടനം കാഴ്ച വച്ച താരത്തിനു കെവിയുടെ വക പ്രത്യേക സമ്മാനം ഉണ്ടെന്നു കേട്ടപ്പോൾ, ഒരു കേന്ദ്ര മന്തിയല്ലേ, നല്ലൊരു തുക കാണുമെന്നു ഞാൻ വിചാരിച്ചു. അവസാനം പറഞ്ഞു വന്നപ്പോൾ എച്ചില് മാതിരി 5000 രൂപ. വർഷങ്ങളോളം കഠിനാധ്വാനം ചെയ്തു, ഏറ്റവും മികച്ച പ്രകടനം കാഴ്ചവെച്ച പ്രതിഭയ്ക്ക് 5000 രൂപ!

അത് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അബ്ദുറബ്ബിൻറെ വക കയ്യടി കിട്ടാൻ ഒരു പ്രസ്താവന. സമ്മാനത്തുക കൂട്ടുമത്രേ. അതെങ്കിലും നല്ലൊരു തുക ആയിരിക്കും എന്ന് കരുതി ചെവി കൂർപ്പിച്ചു നിന്നപ്പോൾ പറയുന്നു, ഒന്നാം സ്ഥാനക്കാർക്ക് 5000 രൂപ!!

നാണമില്ലാത്ത എരപ്പാളികൾ. കെവി ഡൽഹിയിൽ നിന്നും ആ ചടങ്ങിൽ പങ്കെടുക്കാൻ വന്നതിനായി പറന്നതിനും, ഹോട്ടലിൽ സുഖവാസം നടത്തിയതിനും ഒക്കെയായി ചെലവഴിച്ചത്‌  മൊത്തം നൽകിയ സമ്മാന തുകയേക്കാൾ കൂടുതൽ ആയിരിക്കും. എന്നിട്ട് 5000 രൂപ പ്രത്യേക സമ്മാനം കൊടുക്കുന്നു എന്ന് കോളാമ്പിയിലൂടെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു കയ്യടി വാങ്ങുന്ന പരട്ട.

ഇതവിടെയും തീരുന്നില്ല. ഈ കുരുന്നുകൾ പിന്നീട് ദേശീയ മത്സരത്തിനു പോകുന്നത് ജനറൽ കമ്പാർട്ട്മെന്റിൽ. പാവം ഒരു ഉഷച്ചേച്ചി ഉണ്ട് എപ്പോഴും ഇതിനെതിരെ ശബ്ദിക്കാൻ. പക്ഷെ ആര് കേൾക്കാൻ?

നാണം ഇല്ലാത്തവന്മാരെ, വർഷങ്ങളോളം ഒരുപാട് വിയർപ്പു ഒഴുക്കിയതിൻറെ ഫലമായാണ്, കുട്ടികൾ അവിടെവരെ എത്തി വിജയം കൊയ്യുന്നത്. അങ്ങിനെ അതിൽ പങ്കെടുക്കാൻ വരുന്ന ഓരോ കുട്ടികൾക്കും ഇപ്പറഞ്ഞ തുക പോക്കറ്റ്‌ മണിയായി കൊടുക്കണമെടോ. പിന്നെ ഒന്നും രണ്ടും മൂന്നും സ്ഥാനങ്ങളിൽ വരുന്നവർക്ക് ചുരുങ്ങിയത്, 100000, 50000, 25000 എന്നിങ്ങനെ യഥാക്രമം സമ്മാനം നിശ്ചയിക്കണം.

അതിനു കഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ, നീയൊക്കെ അണ്ടിയും തൂക്കി ഇങ്ങനെയുള്ള ചടങ്ങുകൾക്ക് വരാതിരുന്നാൽ ഖജനാവിൽ നിന്നും അത്രയും തുക ചോരാതിരിക്കും. ഇത്തിരി അസഭ്യം ചേർത്തത്, ഇനി ഞാൻ എഴുതിയത് കണ്ടു ആരും കയ്യടിക്കാതിരിക്കാൻ ആണ്. കാരണം കയ്യടി അല്ലെടോ, പ്രവർത്തനം ആണ് വേണ്ടത്.

ചോയ്സ് ഈസ്‌ അവേഴ്സ് (Choice is Ours)

ഒരു പാട് കാര്യങ്ങൾ നമ്മുടെ ജീവിതത്തെ സ്വാധീനിക്കാറുണ്ടെങ്കിലും, എങ്ങിനെ ജീവിക്കണം എന്നത് പലപ്പോഴും നമ്മുടെ ചോയ്സ് ആണ്.

പലപ്പോഴും എന്നേ ഞാൻ പറയൂ, കാരണം, ചില നേരങ്ങളിൽ, ചിലരുടെ ജീവിതത്തിൽ അവർ ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത നല്ല കാര്യങ്ങളും, ദുരന്തങ്ങളും സംഭവിക്കാറുണ്ട്.

ഒന്നു തിരുത്തട്ടെ. നാമോരോരുത്തരും ഒന്നു തിരിഞ്ഞു നോക്കിയാൽ ഞാൻ മുകളിൽ പറഞ്ഞ തരത്തിൽ ഉള്ള എന്തെങ്കിലും ജീവിതത്തിൽ സംഭവിക്കാത്തതായി ആരും തന്നെ ഉണ്ടാവില്ല.

ഇതൊക്കെയാണെങ്കിലും, ഞാൻ വീണ്ടും ആവർത്തിക്കുന്നു. പലപ്പോഴും, ചോയ്സ് നമ്മുടേതാണ്.

ഹാർപ്പിക്കിൻറെ പരസ്യം കണ്ടിട്ട്, 'ഞാൻ ദിവസവും തൂറുന്ന ടോയിലെറ്റും അതുപോലെ വെട്ടി തിളങ്ങിയിരുന്നെങ്കിൽ' എന്ന് പലരും ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ടാകും.

എന്നാലും അതൊന്നു കഴുകുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കുമ്പോൾ 'അയ്യേ' എന്ന് പറഞ്ഞ് വേണ്ടെന്നു വയ്ക്കും. ആ വൃത്തികേടിൽ ഇരുന്നു വർഷങ്ങളോളം ശ്വാസം എടുക്കാൻ വിമ്മിഷ്ടപ്പെട്ട് ഇരുന്നു തൂറി ഓരോ ദിവസവും തുടങ്ങും.

അത് ഞാൻ തന്നെ തൂറിയതല്ലേ, ഒന്നു വൃത്തി ആക്കിയേക്കാം എന്നു പോലും പലരും ചിന്തിക്കുകയില്ല.

എന്നിട്ട് ഇതു വായിക്കുമ്പോൾ, ഒരുത്തൻ അടുത്ത വൃത്തികേടും ആയി വീണ്ടും വന്നിരിക്കുന്നു  എന്ന് മനസ്സിലെങ്കിലും വിചാരിക്കും.

എന്നാലും, വിമ്മിഷ്ടപ്പെട്ടേ തൂറൂ. ചിലർ അതിനൊരു കുറുക്കു വഴി കണ്ടെത്തും. ഒരു ബീഡിയോ, സിഗരെറ്റോ വലിച്ചു കൊണ്ടു കാര്യം സാധിക്കും, കാരണം, ചുറ്റുമുള്ള ദുർഗ്ഗന്ധത്തെ, പുകയുടെ ഗന്ധം വിഴുങ്ങിക്കളയും!

എന്നാലും, വൃത്തിയാക്കില്ല.

ഞാൻ ആവർത്തിക്കുന്നു, ചോയ്സ് ഈസ്‌ അവേഴ്സ്.

ഞാൻ പ്രീഡിഗ്രി എൻറെ ഒരു ബന്ധുവിൻറെ വീട്ടിൽ നിന്നാണ് പഠിച്ചത്.

ഒരു കൂറ്റൻ ബംഗ്ലാവ് ആയിരുന്നു അവരുടെ വീട്. അവിടെ എല്ലാവരും ഉയർന്ന വിദ്യാഭ്യാസവും ജോലിയും ഉള്ളവർ ആയിരുന്നു. ഞാനാണെങ്കിൽ ഓലമേഞ്ഞ വീട്ടിലെ ചാണകം മെഴുകിയ തറയിൽ കിടന്നു വളർന്നവനും. ഒരു കക്കൂസ് പോലും വീട്ടിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. തൂറണം എന്ന് തോന്നുമ്പോൾ, പറമ്പിലേയ്ക്ക് ഇറങ്ങി ഏതെങ്കിലും പാറയുടെ മുകളിൽ ഇരുന്ന് ശുദ്ധവായു ശ്വസിച്ച് കാര്യം സാധിക്കും.

പക്ഷെ ഈ ബംഗ്ലാവിൽ ടോയിലെറ്റ് ഉണ്ട്. പുറത്തു പോകാൻ സൗകര്യം ഇല്ലതാനും. അതിനാൽ, ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി ഞാൻ ടോയിലെറ്റിൽ ഇരുന്ന് തൂറാൻ തീരുമാനിച്ചു.

അതിൻറെ ത്രില്ലിൽ, ടോയിലറ്റിലേയ്ക്ക് കാലെടുത്തു വച്ച എൻറെ കൈ ഞാൻ പോലും അറിയാതെ എൻറെ മൂക്കിനെ പൊത്തി.

ആ പൊത്തിയ മൂക്കുമായി, ഞാനാ ടോയിലെറ്റ് ഒന്നു നിരീക്ഷിച്ചു. മൊത്തം ഒരു മഞ്ഞനിറം.ആദ്യമായി ടോയിലെറ്റ് കാണുന്നതിനാൽ അതെത്രമാത്രം വൃത്തിഹീനം ആണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല എങ്കിലും, അത് വൃത്തിഹീനം ആണെന്ന് എൻറെ മൂക്ക് എന്നോട് പറഞ്ഞു.

എങ്കിലും ഞാൻ ഇരുന്നു. എത്ര മുക്കിയിട്ടും കാര്യം നടന്നില്ല.

അങ്ങിനെ കോളേജിലെ എൻറെ ആദ്യ ദിവസം തൂറാതെ ആണ് പോയത്.

വൈകുന്നേരം വീട്ടിൽ എത്തിയപ്പോൾ ഞാൻ കാപ്പിയും കുടിച്ചിട്ട് പുറത്തിറങ്ങി.

തേങ്ങയുടെ തൊണ്ട് എടുത്ത് ഉരച്ചുകഴുകാൻ പാകത്തിന് അതു മുറിച്ചിട്ട്, അതിൻറെ അറ്റം ഒരു കല്ലിൽ വച്ച് നന്നായി ഇടിച്ചു പതം വരുത്തി. പിന്നെ അല്പം സോപ്പ് പൊടിയും എടുത്ത് ടോയിലെറ്റിലേയ്ക്ക് പോയി.

ആദ്യം മൊത്തം വെള്ളം ഒഴിച്ച് സോപ്പ് വെള്ളവും സമം ചേർത്ത്, നാല് ചുവരും നന്നായി തേച്ചു കഴുകി. പിന്നെ വെള്ളം ഉപയോഗിച്ച് നന്നായി കഴുകി. ഒരുപാട് ചെളി ഊർന്നിറങ്ങി. അതെല്ലാം വെള്ളം ഒഴുച്ചു വൃത്തിയാക്കിയിട്ട്‌, ബാക്കിയുള്ള സോപ്പ് പൊടി തറയിൽ മൊത്തം വിതറി.

പിന്നെ ഒരിരുപ്പായിരുന്നു. അരമണിക്കൂർകൊണ്ട്‌ തൊണ്ടുപയോഗിച്ച് അവിടം മുഴുവൻ ഉരച്ചു വൃത്തിയാക്കി. തറ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ടോയിലറ്റിന് ഉള്ളിലേയ്ക്ക് തൊണ്ട് കടത്തി അവിടവും ഉരച്ചു കഴുകി.

ഇന്നു അനുഭവത്തിൻറെ വെളിച്ചത്തിൽ എനിക്ക് പറയാൻ പറ്റും, അതിൽ വർഷങ്ങളോളം കഴുകാതെ കിടന്നതിൻറെ അംശങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.

പിന്നെ എഴുന്നേറ്റു നിന്ന് മൂരിയൊന്നു നിവർത്തി. എന്തൊരാശ്വാസം.

പണി തീർന്നില്ല. പിന്നെ വെള്ളം എടുത്ത് റ്റയിൽസ് പതിച്ച ഭിത്തിയിൽ വീണ്ടും വെള്ളം ഒഴിച്ചു. വെള്ളം ഒഴുകി ഇറങ്ങുന്തോറും അവിടം നന്നായി വെട്ടി തിളങ്ങാൻ തുടങ്ങി. പിന്നെ തറയിൽ വെള്ളം നന്നായി ഒഴിച്ചു.

ടോയിലെറ്റിൻറെ വെളുപ്പിൽ പ്രകാശം തട്ടി ടോയിലെറ്റ് മൊത്തം വെട്ടിതിളങ്ങി. ഒരു ഹാർപ്പിക്കിനും തരാൻ കഴിയാത്ത തിളക്കം.

പിന്നെ ഞാൻ തൂറാൻ ഇരുന്നു. ഇത്തവണ മുക്കേണ്ടി വന്നില്ല.

പിന്നെ പൈപ്പ് തുറന്ന് നന്നായി സോപ്പ് ഇട്ടു കുളിച്ചു. അങ്ങിനെ അകവും, പുറവും ശുദ്ധമാക്കി ഞാൻ പുറത്തിറങ്ങി.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ, അധ്യാപകനായ അവിടുത്തെ കുടുംബനാഥൻ, ആരാണ് ടോയിലെറ്റ് കഴുകിയതെന്നു ഭാര്യയോടു ചോദിക്കുന്നത് ഞാൻ കേട്ടു. അന്നു വൈകുന്നേരം എനിക്കായി ഒരു ജോഡി ഡ്രെസ്സും വാങ്ങിയാണ് അദ്ദേഹം വന്നത്.

ഒരുപാട്‌ നാളുകൾക്കു ശേഷം, നന്നായി ശ്വസിച്ച് ഒന്നു തൂറാൻ സാഹചര്യം ഒരുക്കിയതിൻറെ നന്ദി ആയിരുന്നിരിക്കണം അത്‌. എന്തായാലും, എന്നെ സംബന്ധിച്ച് അത്‌ ഇരട്ടി മധുരം നല്കി. ഒന്നാമത്, ദിവസവും നന്നായി തൂറാൻ വൃത്തിയുള്ള ടോയിലെറ്റ്. കൂടെ, പുതിയ ജോഡി ഡ്രെസ്സും.

ഇന്നു ഞാൻ ഞങ്ങൾ ആറു പേർ ഉപയോഗിക്കുന്ന ടോയിലെറ്റ് മുൻപ് പറഞ്ഞതു പോലെ കഴുകിയിട്ട്, നന്നായി കുളിച്ചു ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് ഇതെഴുതാൻ തോന്നിയത്. ഒരു വ്യത്യാസം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. അന്നു ഞാൻ തൊണ്ടാണ് ഉപയോഗിച്ചതെങ്കിൽ, ഇന്നു 'Scouring Pad' ആണ് ഉപയോഗിച്ചത് എന്ന വ്യത്യാസം മാത്രം.

എടുത്ത് പറയേണ്ടത്, രണ്ടു തവണയും, അതു ചെയ്യാനുള്ള മനസ്സ് എനിക്കുണ്ടായിരുന്നു.

മറ്റാരെങ്കിലും അത്‌ ചെയ്യട്ടെ എന്നു വിചാരിച്ചിരുന്നാൽ, മൂക്ക് പൊത്തി ദിവസം തുടങ്ങേണ്ടി വരും. അതിലും നല്ലത്, വെറും അരമണിക്കൂർ എടുത്ത് അതൊന്നു നന്നായി കഴുകി നന്നായി തൂറുന്നതല്ലേ? അതിൻറെ നല്ലഫലം മറ്റുള്ളവരും അല്പം അനുഭവിച്ചാൽ എന്തായാലും കുഴപ്പം ഒന്നും വരില്ലല്ലോ. മാത്രവുമല്ല, അതു കണ്ടെങ്കിലും അവരും അറിയട്ടെ ഞാൻ ആദ്യം തന്നെ പറഞ്ഞു വച്ചകാര്യം.

ഇത് വെറും അരമണിക്കൂർ നേരത്തെ കാര്യം ആണ്. അതിൻറെ ഫലമോ ദിവസങ്ങളോളം നീണ്ടു നില്ക്കും താനും. ഇതൊരു ഉദാഹരണം മാത്രം. ഇങ്ങനെ ഒരുപാട് ചെറിയ ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ ഉണ്ട്, ജീവിതത്തെ കൂടുതൽ ഉന്മേഷപ്രദവും, ഉല്ലാസകരവും ആക്കാൻ,

ഒന്നു മനസ്സ് വച്ചാൽ നമുക്കതു സാധിക്കും, വെറുമൊരു തൊണ്ട് മാത്രം മതി. ആ മനസ്സില്ലെങ്കിൽ, ഹാർപ്പിക്കിനുപോലും ഒന്നും ചെയ്യാൻ ആവില്ല.

എന്നിട്ട് എന്തു തീരുമാനിച്ചു? ചോയ്സ് ഈസ്‌ അവേഴ്സ്.

വാണമടിപുരാണം: പഴയ വീഞ്ഞ്, പുതിയ കുപ്പി

സീൻ 1:

ചെന്നയിലെ ഒരു ഇന്റർനെറ്റ്‌ കഫെ.

'പട്ടിയുടെ വാല് എത്രകാലം കുഴലിൽ ഇട്ടാലും നേരെയാവില്ല' എന്ന ചൊല്ല് ശരിയെന്നു ഒരിക്കൽ കൂടി അരക്കിട്ട് ഉറപ്പിക്കാനെന്ന പോലെ, ഞാൻ എൻറെ ജോലിയും നഷ്ടപ്പെടുത്തി നടക്കുന്ന കാലം. അന്ന് സ്വന്തമായി ലാപ്ടോപ് ഇല്ലായിരുന്നതിനാൽ ഇന്റർനെറ്റ്‌ കഫെ ആയിരുന്നു ആശ്രയം.

എങ്ങിനെ എൻറെ റെസ്യൂമിനെ കൂടുതൽ ആകർഷകം ആക്കാം എന്ന് ആലോചിച്ചാലോചിച്ച്  എൻറെ തലപുകയുകയാണ്. മൊത്തം എക്സ്പീരിയൻസ് 5 വർഷം. ജോലിചെയ്ത കമ്പനികളുടെ എണ്ണം 8. ഈ എട്ടിൽ എൻറെ പട്ടാള എക്സ്പീരിയൻസ് പെടില്ല കേട്ടോ. ഇതെല്ലാം കൂടി റെസ്യൂമിൽ കാണിച്ചാൽ, എൻറെ റെസ്യൂം ചവറ്റുകുട്ടയിൽ തന്നെ.

അപ്പോൾ ഈ കമ്പനികളെ എല്ലാം ചേർത്ത് പുതിയ ഒരു കമ്പനി ഉണ്ടാക്കണം. സംഗതി എളുപ്പം ആണെങ്കിലും, വേരിഫിക്കേഷനിൽ കള്ളി വെളിച്ചത്താകും, എല്ലാം കൂടി തലപെരുക്കുന്നു.

അങ്ങിനെ തലപെരുത്തിരിക്കുമ്പോൾ ആണ്, എൻറെ ക്യുബിക്കിലെ കമ്പ്യൂട്ടർ ഇരിക്കുന്ന മേശ ശക്തമായി ഇളകിയത്.

ഏതായാലും ഭൂമി കുലുക്കം അല്ല, കാരണം, ഞാനാണെങ്കിൽ അനങ്ങാതെ ഇരിക്കുകയാണ്. അപ്പോൾ എങ്ങിനെയാണ് മേശ കുലുങ്ങുന്നത്? ഞാൻ എഴുന്നേറ്റു അടുത്ത ക്യുബിക്കിലേയ്ക്ക് നോക്കി.

അവിടെ രണ്ടു സ്കൂൾ കുട്ടികൾ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഒരാൾ മറ്റവനേക്കാൾ അൽപം വലുതാണ്‌. പക്ഷെ രണ്ടുപേരും ഏഴാം  ക്ലാസ്സിനു മുകളിൽ പോവില്ല, ഉറപ്പ്.

അതിൽ വലിയവൻ പരിസരം മറന്നു വാണമടിക്കുകയാണ്. അതിൻറെ അലയായിരുന്നു എൻറെ മേശയിൽ അനുഭവപ്പെട്ട സുനാമി.

രണ്ടാമൻ ആവട്ടെ അവൻറെ ചെറിയ ലിംഗവും പിടിച്ച് കൂട്ടുകാരൻറെ പെർഫോർമൻസ് അസൂയയോടെ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്. ഇടക്കവൻ മുൻപിലെ സ്ക്രീനിലേയ്ക്കും നോക്കുന്നുണ്ട്. അപ്പോഴാണ്‌ എൻറെ ശ്രദ്ധ അതിലേയ്ക്ക് തിരിഞ്ഞത്. ഞാൻ എഴുതുന്നത്‌ കമ്പിക്കഥ അല്ലാത്തതിനാൽ, അതിൽ കണ്ട സീൻ ഇവിടെ വിവരിക്കുന്നില്ല.

അവർ ഇരിക്കുന്ന സ്ഥലത്തെക്കുറിച്ചോ, ഞാൻ അവരെ കാണുന്നു എന്നതോ ഒന്നും അവർ അറിഞ്ഞതേയില്ല. അവർ അവരുടെ ലോകത്ത് എത്രമാത്രം ആഴത്തിൽ ആയിരുന്നു എന്നതിന് വേറെ തെളിവ് വല്ലതും വേണോ?

എനിക്കവരോട് പെട്ടെന്ന് വല്ലാത്ത അസൂയ ആണ് തോന്നിയത്. അവരുടെ പ്രായത്തിൽ ഞാൻ വനിതാ മാസികയിലെ ബ്രായുടെ പരസ്യം കണ്ടു തൃപ്തി അടഞ്ഞതുമായി തട്ടിച്ചു നോക്കുമ്പോൾ, അവർ എത്രയോ ഭാഗ്യവാന്മാർ!

പക്ഷെ ഒന്നുണ്ട്, കുപ്പി മാറിയെന്നേയുള്ളൂ, വീഞ്ഞ് ഇപ്പോഴും പഴയതു തന്നെ.

സീൻ 2:

കൊല്ലം ജില്ലയിലെ കൊട്ടാരക്കര എന്ന സ്ഥലം.

ഞങ്ങളുടെ വിവാഹ ശേഷം, ഭാര്യയുടെ ഒരു വളരെ അകന്ന ബന്ധുവിൻറെ വീട്ടിൽ പ്രത്യേക ക്ഷണപ്രകാരം പോയതാണ് ഞങ്ങൾ.

ചെന്ന് അഞ്ചു മിനിട്ടിനുള്ളിൽ തന്നെ, എന്തിനാണ് ഞങ്ങളെ നിർബന്ധപൂർവ്വം ക്ഷണിച്ചതെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. സർക്കാർ ഉദ്യോഗസ്ഥനായ അവിടുത്തെ 'കുടുംബനാഥൻ', ആ അഞ്ചു മിനിട്ടിനുള്ളിൽ, അദ്ദേഹം നേടിയ കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം വള്ളിപുള്ളി വിടാതെ ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞു. അതൊക്കെ കേട്ട്, എൻറെ ഭാര്യക്ക് എന്നോട് പുച്ചം തോന്നിക്കാണണം!

ഇതിനിടയിൽ ഒരു പാട് തവണ അയാൾ എൻറെ ഭാര്യയെ (നവവധുവിനെ) ആർത്തിയോടെ നോക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. ഞാനും ഇതിലൊന്നും ഒട്ടും പിന്നിൽ അല്ലല്ലോ എന്ന് ആത്മഗതം ചെയ്തു ഞാൻ സമാധാനിച്ചു.

ഇതൊന്നും ഞങ്ങളുടെ ഭാര്യമാർ കാണുകയോ ശ്രദ്ധിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.

അയാളുടെ ഭാര്യയും മോശം ആയിരുന്നില്ല. തൻറെ ഭർത്താവിനെക്കുറിച്ചും, മകൻറെ പഠിത്തത്തെക്കുറിച്ചും, അവരുടെ ജീവിതവിജയത്തെക്കുറിച്ചും അവരും വാതോരാതെ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു.

പക്ഷെ ഒന്നുറപ്പ്, അങ്ങേരുടെ സർക്കാർ ജോലിയിൽ നിന്നും കിട്ടുന്ന വരുമാനവും, അവർ നേടിയെന്നു പറയുന്ന കാര്യവും തമ്മിൽ തട്ടിച്ചു നോക്കുമ്പോൾ, അയാൾ ഒരു ഒന്നാന്തരം കൈക്കൂലിക്കാരൻ ആണെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പിച്ചു പറയാൻ പറ്റും.

പക്ഷെ ഞാൻ പറഞ്ഞു വന്നത് ഇതൊന്നുമല്ല. ഡൽഹിയിലെ ജോലി സംബന്ധമായി എനിക്ക് ഒരു ഇമെയിൽ അയക്കണമായിരുന്നു.

അടുത്തെങ്ങാനും ഇന്റർനെറ്റ്‌ കഫെ ഉണ്ടോ എന്ന് ഞാൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ, അങ്ങേർ എന്നെ പരിഹാസരൂപേണ നോക്കിയിട്ട് പറഞ്ഞു, "ഇവിടെ നെറ്റ് ഉള്ളപ്പോൾ എന്തിനാ പുറത്ത് പോകുന്നത്?"

പിന്നെ മകനെ നീട്ടിവിളിച്ചു. അപ്പോഴാണ്‌ മകൻ ആ വീട്ടിൽ തന്നെ ഉണ്ടെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായത്‌. പക്ഷെ ഇതുവരെ ഒരനക്കവും കേട്ടില്ല. പിന്നെ അവർ ചെന്ന് അവൻറെ റൂമിൻറെ കതകിൽ തട്ടി വിളിച്ചു.

അകത്തു എന്തൊക്കെയോ തട്ടി മറിയുന്ന ഒച്ച കേട്ടു. പിന്നെ അവരുടെ മകൻ കതകു തുറന്നു. ഞങ്ങളെ കണ്ടപ്പോൾ, പരിഭ്രമത്തോടെ ഒന്നു ചിരിച്ചു.

"എടാ ഈ അങ്കിളിനു നെറ്റ് ചെക്ക് ചെയ്യണം." അമ്മയാണ് അവനോടു പറഞ്ഞത്.

"അതിനെന്താ, വരൂ" എന്ന് പറഞ്ഞു അവൻ പെട്ടെന്ന് കംപ്യൂട്ടറിനു അടുത്തേയ്ക്ക് നീങ്ങി, മൗസ് ഉപയോഗിച്ച് ഓപ്പണ്‍ ആക്കി വച്ചിരുന്ന ഫയൽ പെട്ടന്നു ക്ലോസ് ചെയ്തു. പിന്നെ ജിമെയിൽ ഓപ്പണ്‍ ചെയ്തു തന്നിട്ട്, പുറത്തേയ്ക്ക് പോയി.

ഞാൻ അഞ്ചു മിനിട്ടിനുള്ളിൽ ഇമെയിൽ അയച്ചു. ജിമെയിൽ ക്ലോസ്‌ ചെയ്തിട്ട് പോരാൻ ഒരുങ്ങുമ്പോൾ ആണ് യാദൃശ്ചികമായി അതിലുള്ള ഹിസ്റ്ററിയിൽ എൻറെ ശ്രദ്ധപെട്ടത്. മുഴുവൻ പോണ്‍മൂവികളുടെ ഫയലുകൾ.

മകനെ വിളിച്ചപ്പോൾ, പെട്ടെന്ന് അകത്തുനിന്നും എന്തോ തട്ടി മറിയുന്നതിൻറെ ഒച്ച കേട്ടതും, ഞാൻ അകത്തേയ്ക്ക് ചെന്നപ്പോൾ അവൻ ഓപ്പണ്‍ ആയിരുന്ന ഫയൽ പെട്ടെന്ന് ക്ലോസ് ചെയ്തതിൻറെയും പൊരുൾ അപ്പോഴാണ്‌ എനിക്ക് മനസ്സിലായത്‌.

എനിക്കവനോടും അസൂയ തോന്നി. അവനും വനിതാ മാസികയിലെ ബ്രായുടെ പരസ്യം സൂക്ഷിച്ചു വെക്കേണ്ടതില്ലല്ലോ! അല്ലാതെ തന്നെ മാതാപിതാക്കൾ തന്നെ എല്ലാം ചെയ്തു കൊടുത്തിരിക്കുകയല്ലേ!

ഇപ്പോഴും ഒന്നുണ്ട്, കുപ്പിയെ മാറിയിട്ടുള്ളു, വീഞ്ഞ് പഴയതു തന്നെ!

സീൻ 3:

വീണ്ടും ഒരു ഇന്റർനെറ്റ്‌ കഫെ ആണ് രംഗം. പക്ഷെ ഇത്തവണ സ്ഥലം കൊച്ചി ആണെന്നു മാത്രം.

ഇത്തവണ എനിക്ക് ലാപ്ടോപ് ഉണ്ടെങ്കിലും നെറ്റ് കണക്ഷൻ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അതിനാൽ ഇന്റർനെറ്റ്‌ കഫെ തന്നെയായിരുന്നു ശരണം.

ഇതും ജോലിതെണ്ടൽ തന്നെ. പക്ഷെ ഇപ്പോൾ അതു മാത്രം ആയിരുന്നില്ല എൻറെ ലക്ഷ്യം.  ഇപ്പോൾ അൽപം മസാല മൂവി കാണുന്ന സ്വഭാവം, പ്രത്യേകിച്ചും ഭാര്യയുമായി പിണങ്ങി നടക്കുന്നതിനാൽ ആണോ എന്തോ, എന്നിൽ കൂടിയിട്ടുള്ളതിനാൽ, ചിലപ്പോഴൊക്കെ രണ്ടും മൂന്നും മണിക്കൂർ അവിടെ ഇരിക്കാറുണ്ട്. അതിനാൽ ഞാൻ ചെല്ലുന്നത് കഫെക്കാർക്കും ഇഷ്ടമാണ്.

അങ്ങിനെ ഒരു ദിവസം അവിടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ, എനിക്ക് നേരെ എതിരുള്ള ക്യുബിക്കിൽ നിന്നും ഉച്ചത്തിൽ നിർത്തിനിർത്തി ശ്വാസം വലിക്കുന്ന ഒച്ച കേട്ടു. ഇപ്പോൾ ഞാൻ ഇത്തരം കാര്യങ്ങളിൽ പരിചയസമ്പന്നൻ ആയതിനാൽ, അതൊരു വാണമടിയുടെ അവസാന രോദനം ആണെന്നു എനിക്ക് പെട്ടെന്നു മനസ്സിലായി. ഞാൻ അൽപം കുനിഞ്ഞു അങ്ങോട്ടു നോക്കി. ഏകദേശം ഒരു മീറ്റർ ഉയരത്തിൽ മാത്രമുള്ള കതകു പാളികൾ ആയതിനാൽ എനിക്ക് ശരിക്ക് കാണാമായിരുന്നു.

ഞാൻ നോക്കുമ്പോൾ, ശുക്ലം കുതിച്ചു ചാടുന്നതാണ് കണ്ടത്. അതവൻറെ വസ്ത്രങ്ങളിൽ വീണു ചിതറി. എല്ലാം ഒന്നു ശമിച്ചപ്പോൾ, അവൻ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ടവൽ എടുത്തു ചിതറി വീണ ശുക്ലം തുടച്ചു. എന്തൊരു പെടാപ്പാട്. അല്ലേലും ഇതാണിതിലെ പൊല്ലാപ് പിടിച്ച പണി, പ്രത്യേകിച്ചും വെടിക്കെട്ടെല്ലാം കഴിഞ്ഞിട്ട്! അപ്പോഴാണ്‌ ഒന്നും വേണ്ടായിരുന്നു എന്ന് തോന്നാറ്!!

ബാക്കി എല്ലാം കൂടി പാന്റിന്റെ ഉള്ളിലേയ്ക്ക് തിരുകി, സിപ് വലിച്ചിട്ടു ബൽറ്റും കെട്ടി അവൻ പെട്ടെന്നു വെളിക്കിറങ്ങി.

വെളിയിലേയ്ക്കു ഇറങ്ങിയപ്പോഴും, നനവ്‌ എങ്ങാനും പുറത്തു കാണുന്നുണ്ടോ എന്ന് അവൻ കുനിഞ്ഞു നോക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു!

ഇങ്ങനെയുള്ളവരുടെ ഇന്റർനെറ്റ്‌ ഉപയോഗം അവരുടെ കപ്പാസിറ്റിയെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു.  കൂടുതൽ നീട്ടിക്കൊണ്ടു പോകാൻ കഴിവുള്ളവർ വന്നാൽ കഫെക്കാർക്കു കൂടുതൽ വരുമാനം!

പണ്ടൊക്കെ, ഇങ്ങനെ വാണമടിക്കുന്നതിനെ കളിയാക്കി, ഒരു പാട് കുഞ്ഞുങ്ങൾ ടോയിലറ്റിൽ നിന്നും അപ്പാ എന്ന് വിളിക്കും എന്ന് പറയാറുണ്ട്‌. ഇന്നതു മാറി, അപ്പാ വിളി ഇന്റർനെറ്റ്‌ കഫെകളിൽ നിന്നായിരിക്കും എന്ന് മാത്രം!

പക്ഷെ അപ്പോഴും, ഒന്നുണ്ട്. കുപ്പിയേ മാറിയിട്ടുള്ളു, വീഞ്ഞ് ഇപ്പോഴും പഴയതു തന്നെ!!